Μιας και σταμάτισε να χιονίζει έξω...

άρχισα να ονειρεύομαι χιόνι!!! Πολύ χιόνι παντού.... και μετά τροπική θάλασσα, καθαρή, σε σημείο να μπορεί κανείς να μετράει τα πετραδάκια στο βυθό :-)

Και μετά φίλους από τα παλιά, σε μια βάπτιση... και στο τέλος εγώ πάλι να πακετάρω βαλίτσες॥ κάτι παίζει με το πακετάρισμα॥ άγχος, προσπάθεια να χωρέσουν τα ρούχα μέσα, άγχος να ψάχνω τα ρούχα...

Υπήρξε ένα διάστημα στη ζωή μου, όπου ονειρεύομουν σπίτια, κάθε είδους σπίτια... Τώρα πακετάρισμα.... να ήξερα και τι σημαίνουν όλα αυτά!

Εδώ και τώρα αλλάζει το κόντσεπτ αυτού του μπλοκ...

Διότι από την μέρα που το άνοιξα, δεν μου αρέσουν καθόλου τα όνειρα μου... Θα γράφω για τον καιρό!!!!! Τελός!

Σαραμπακατρανέεεεεεεεεεεεεεεεεεμια...

ουφ (δις)

απόψε άφησα τα ρολά ανοιχτά και κοιμήθικα κοιτάζοντας τον ουρανό, που λόγο τέφρας είναι ¨κάπως" τις τελευταίες μέρες। Φανταστικό ηλιοβασίλεμα εχθές, με τρελές γραμμές, που για να το πετύχεις θέλεις ειδηκή μηχανή και η αυγή σήμερα επίσης μαγευτική.... (αυτή ήταν η παρένθεση της τέφρας)

Ξύπνισα δυό φορές και έβλεπα ένα αστέρι χαμηλά στην ανατολή... Τι ονειρευτικά?

Ονειρεύτικα τη θάλασσα, μπλε, σκούρη μπλε... το μπλε της Σαντορίνης, αν και μεταξύ μας, το ομορφότερο μπλε που υπάρχει κι έχουν δει τα δικά μου μάτια, είναι της Σιθωνίας... Μοναδικό, μπλε....

Η θάλασσα είχε πολύ κύμα και εχώ είχα εκνευριστεί που μπροστά μου καθόταν μια μάνα και μια κόρη... Η μάνα στα πενίντα, η κόρη στα τριάντα.... Από την μία μ εκνεύριζαν τρελά κι από την άλλη έσπαγα το κεφάλι μου, να θυμηθώ που τις γνωρίζω....

Μετά, έφυγαν με την μαμά μου, πως βρέθηκε εκεί η μαμά μου, ούτε ξέρω..... γιαυτό όμως είναι κι όνειρο...

Αυτό το πόστ το γράφω από το πρωί έντεκα περίπου, με τόση δουλειά και τρελό πονοκέφαλο, μόλις τώρα το τελείωσα...

μαλωσά και με την Εμίσα....

Προσπαθώ σκληρά...

να μη σε σκέφτομαι... Είχα τρομερό σχέδιο, να ερωτευτώ ξανά... Δεν έπιασε... Σκεφτικά τα χειρότερα για σένα, το μόνο που καταφέρνω, είναι να σε σκέφτομαι πάλι.... Τακτοποίησα τα μειλ μου, στη δουλειά πριν λίγο και κόλησα για πολύ ώρα, μάντεψε που.... στα δικά σου...

και σκέφτικα αυτά που έγραφα εχθές και πόσο προσπαθώ κι όσο προσπαθώ, τόσο καταλαβαίνω πράγματα, που δεν ήθελα καιρό να αντικρύσω....

Δεν βαριέσαι, ότι και να γράψω, δεν έχει νόημα... Αν είχε κάτι νόημα, θα έμενε και κάτι όρθιο...

Εγώ τώρα γιατί πονάω μου λες?

" Auto me to xioni, arxizei na ginetai pragmatika ekneuristiko.... > > Se eida ston ypno mou... ksaplwnes me filous sou sto grasidi, enas apo> tous filous sou mou edwse mia klwtsia sthn koilia... akomh ponaw... :P> >" αυτά έγραφα σ ένα από τα τελευταία μειλ φέτος τον ιανουάριο, τελικά είμαι μεντιουμ..... παίζει πολύ σοβαρά.....

Θεσσαλονίκη

Πλατεία Ελευθερἰας, στο υπαίθριο πάρκιγκ, εκεί τρυγίριζα στον ύπνο μου απόψε... Άγχος άγχος άγχος...

Δεν είναι κι η καλύτερη μέρα σήμερα, θα ξαναγράψω όταν θα είμαι καλύτερα.

Χρώματα κι όνειρα

... τις τελευταίες μέρες, ονειρεύομαι πολύχρωμα। Λένε ότι ονειρευόμαστε γκρι, δεν ισχύει, τουλάχιστον σε μένα। Τα όνειρα μου, αυτές τις ημέρες είναι πολύχρωμα :-)

Απόψε το όνειρο ήταν τόσο μπερδεμένο, πως να το περιγράψω κι από που ν αρχίσω, δεν ξέρω...

Έκανα πακέτα, μάζευα τα πράγματα μου, είχα άγχος, το άγχος ακολουθεί σταθερά τον ύπνο μου τελευταία... Παιχνίδια μάζευα... Κούτες ράφια, σκοτάδι॥ Έφευγαν κάποιοι και δεν τους προλάβαινα... Δωμάτια, ράφια, κούτες॥ Και ξαφνικά φως παντού, εγώ να βάζω παιχνίδια στα κουτιά και τ αυτοκίνιτα που πριν έφευγαν, να επιστρέφουν... "Ελπίδαααα" με φώναζαν...

Εκεί ξύπνησα, ήταν γύρω στις έξι, έμπαινε λίγο φως στο δωμάτιο και εγώ προσπαθούσα να δω γύρω μου, η εικόνα δεν ήταν καθαρή, νόμιζα ότι κάποιος είναι στο σπίτι, για λίγο φοβήθικα॥ Κοιτούσα γύρω μου κι έβλεπα μια εικόνα, όπως τηλεόρασης που δεν έχει καλό σήμα... Ξανακοιμήθηκα।

Το όνειρο με πήγε αλλού, αντιπαθητικές σκιές του παρελθόντος και οι δικοί μου, ήθελα να τους προστατέψω από μια απάτη, δεν μ άκουσαν... Η σκιά φεύγει, παίρνει μαζί της χρήματα και εκεί που το συναίσθημα είναι αρνητικό... Βρίσκομαι να ταΐζω ένα υπέροχο σκυλί, κάπου εκεί ξύπνησα...

Όσο χαλαρή είμαι την μέρα, τόσο παιδεύομαι τα βράδια μου... αλλά η χαρά μέσα μου, υπάρχει, κάτι θα συμβεί και θα είναι πανέμορφο :-)

Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε!

Ευτυχώς ήρθε η άνοιξη

Ο ήλιος χαμογελάει κι εγώ χαίρομαι.... γιατί θα με ρωτήσεις, τι συναίβει; Γιατί πρέπει κάτι να συμβαίνει, έχω τη δουλειά μου, έχω το παιδί μου, έχω την υγεία μου, έχουμε την τρέλα μας.... όλα καλά θα πάνε ;-)

Ονειρεύομαι από μικρό παιδί, ότι είμαι σε διαδήλωση και με κυνηγάνε τα ΜΑΤ, πανικός, φόβος και τρέξιμο... αυτό το όνειρο το βλέπω από τότε που ήμουν παιδί.... κι απόψε; Απόψε με έιδα σε διαδήλωση στο δρόμο, με τα μαλλιά μου κομένα αγορέ, όπως όταν δεκατριών και φορούσα τις αγαπημένες μου πέρλες στο λαιμό, όπως κάνω τώρα..... αλλά αυτή τη φορά, το όνειρο ήταν διαφορετικό, αυτή τη φορά δεν με κυνηγούσαν τα ΜΑΤ, αλλά τα παιδιά με τα μαύρα..... μα εγώ είμαι παιδί..... ισώς το υποσυνιδιτό μου, ήθελε να μου θυμήσει ότι μεγάλωσα ;

:-(

α εδώ να σημειώσω ότι δεν έχω πάει ποτέ σε διαδήλωση..... λόγω του άγχους των ονείρων....

Απόψε...

κοιμήθηκα πρωί, στις τρεις νομίζω, ήταν δύσκολη νύχτα॥ και ονειρεύτικα τον ουρανοκατέβατο, ήμουν σε μιά πόλη, με μεγάλες πολυκατοικίες, μια πόλη σαν τη Γένα, μια πόλη της ανατολικής Γερμανίας॥ Την είδα τελευταία που πήγαινα για ενα σεμινάριο στην Δρέσδη... Περπατούσα ανάμεσα στα τεράστια κτίρια κι ο ουρανοκατέβατος μου μιλούσε, τον άκουγα, τον έβλεπα, με την μορφή που γνωρίζω από τις φωτογραφίες, αλλά δεν ήταν μαζί μου॥ σ όλο τ όνειρο προσπαθούσα να φτάσω εκεί που ήταν αυτός....

Άγχος και αβεβαιότητα...

Θα ήθελα να είμαι η συμπάθεια του...

Πραγματικότητα, πικρή...

Ξανά στο γραφείο

η μέρα σήμερα είναι υπέροχη και η πίστα του αεροδρομίου της Φραγκφούρτης γεμάτη αεροπλάνα, που άλλα φεύγουν για προορισμούς σ όλο τον πλανήτη κι άλλα επιστρέφουν από εκεί।
Είμαι καλά, η χαρά μέσα μου υπάρχει ακόμη, η Ελπίς υπάρχει ακόμη॥ Χαίρομαι να βλέπω πρόσωπα να χαμογελούν που με συναντούν...

Απόψε ονειρεύτικα ότι τριγύριζα μ ένα ποδήλατο στην περιοχή του παλιού μου σπιτιού, αγχός, παρατημένα σπίτια και κατιφόρα, αλλά ευτυχώς δεν τελείωσε ετσί, κατάφερα να ανέβω μια μεγάλη ανηφόρα, φτάνοντας στην κορυφή παραλίγο να με διαλύσει ένα φορτηγάκι... τα κατάφερα... άγχος και ελπίδα... ακριβώς όπως η ζωή μου αυτό τον καιρό ;-)

Πραγματική πλάνη

πως μπορεί ότι έχεις πει, να μην υπάρχει?
ότι έχω δει να είναι ψέμα?
πως μπορεί καθέ χαμόγελο να έκρυβε πλεκτάνη?
και κάθε λέξη, ποου εγώ διάβαζα, ένα ψέμα?

όλα είναι δυνατά, γιατί αυτή εδώ τη ζωή, άλλοι τη ζουν, άλλοι τη φοράνε πάνω τους κι άλλοι απλά την ξεφτυλίζουν ...

δεν άξιζες ούτε ένα λεπτό...

Το όνειρο είναι συμβολικό, όταν το σώμα είναι ξεκούραστο...

και το πνεύμα γαλήνιο, διαφορετικά δεν υπάρχει περίπτωση να ονειρευτώ κάτι που θα μου δείχνει ένα δρόμο, μια τάση, κάτι που να περιέχει μια ενέργεια που να με κάνει να την νοιώθω κάθε φορά που το σκέφτομαι...

Ελπίζω σύντομα να ηρεμίσω πάλι, περνώ μια περίοδο ιδιαίτερα έντονη με πολύ δουλειά κι ευθύνες, μεγάλη κούραση και ένταση, κάτι που με οδηγεί μακρυά από το είναι μου, που με αποπροσανατολίζει. Χαίρομαι κι ας βρήσκομαι πάλι στη ρωγμή του χρόνου, που στα 37 μου χρόνια, αποτελεί για μένα γνώση και δεν μου δημιουργεί τον πανικό, που μου δημιουργούσε παλιότερα.


Θα ηρεμίσω και θα ξαναονειρευτώ!