Σαραμπακατρανέεεεεεεεεεεεεεεεεεμια...

ουφ (δις)

απόψε άφησα τα ρολά ανοιχτά και κοιμήθικα κοιτάζοντας τον ουρανό, που λόγο τέφρας είναι ¨κάπως" τις τελευταίες μέρες। Φανταστικό ηλιοβασίλεμα εχθές, με τρελές γραμμές, που για να το πετύχεις θέλεις ειδηκή μηχανή και η αυγή σήμερα επίσης μαγευτική.... (αυτή ήταν η παρένθεση της τέφρας)

Ξύπνισα δυό φορές και έβλεπα ένα αστέρι χαμηλά στην ανατολή... Τι ονειρευτικά?

Ονειρεύτικα τη θάλασσα, μπλε, σκούρη μπλε... το μπλε της Σαντορίνης, αν και μεταξύ μας, το ομορφότερο μπλε που υπάρχει κι έχουν δει τα δικά μου μάτια, είναι της Σιθωνίας... Μοναδικό, μπλε....

Η θάλασσα είχε πολύ κύμα και εχώ είχα εκνευριστεί που μπροστά μου καθόταν μια μάνα και μια κόρη... Η μάνα στα πενίντα, η κόρη στα τριάντα.... Από την μία μ εκνεύριζαν τρελά κι από την άλλη έσπαγα το κεφάλι μου, να θυμηθώ που τις γνωρίζω....

Μετά, έφυγαν με την μαμά μου, πως βρέθηκε εκεί η μαμά μου, ούτε ξέρω..... γιαυτό όμως είναι κι όνειρο...

Αυτό το πόστ το γράφω από το πρωί έντεκα περίπου, με τόση δουλειά και τρελό πονοκέφαλο, μόλις τώρα το τελείωσα...

μαλωσά και με την Εμίσα....